วันจันทร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
คุยอะไรกันในเวที CSR ระดับโลก (จบ)
การ บำเพ็ญประโยชน์ที่น่าสนใจแม้การบำเพ็ญประโยชน์อาจไม่ใช่ด้านหลักของ CSR แต่ก็เป็นสิ่งที่ภาคเอกชนควร "คืนกำไร" แก่สังคม ในฟิลิปปินส์มีสมาคมวิสาหกิจเอกชน (League of Corporate Foundation) ซึ่งประกอบด้วยหน่วยงานทั้งภาคเอกชนและภาคประชาสังคม 70 หน่วยงาน ร่วมกันจัดตั้งขึ้นเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ โดยเฉพาะในปี 2550 สามารถระดมเงินบริจาคได้ถึง 4,270 ล้านบาท การบำเพ็ญประโยชน์ของกลุ่มนี้ก็คือการจัดการศึกษาให้กับเยาวชน ทั้งนี้ในฟิลิปปินส์ มีผู้ไม่รู้หนังสือถึงราว 9.2 ล้านคน (10%) และในเด็กที่เข้าเรียนประถมศึกษา 100 คน มี ผู้สามารถเรียนจบระดับประถม ระดับมัธยมปลาย และระดับมหาวิทยาลัยเพียง 63%, 32% และ 14% ตามลำดับ
การ บำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคมนั้นนอกจากเป็นการส่งเสริมภาพลักษณ์ยังอาจจำเป็นต่อ การขายยิ่งนัก อย่างเช่นบริษัทขายยาในบางประเทศมักต้องไป "จิ้มก้อง" ผู้สั่ง-ใช้ยา ซึ่งแสดงถึงกระบวนการสั่งซื้อที่อาจไม่โปร่งใส การบำเพ็ญประโยชน์อย่างหนักหน่วงของบริษัทยาสามารถช่วยให้การสั่งซื้อยา สะดวกขึ้น ผู้สั่งซื้อก็ไม่ต้องเกรงถูกตรวจสอบมากนัก เพราะบริษัทที่มา "จิ้มก้อง" สร้างชื่อไว้สวยงาม กลายเป็นเหตุผลที่สั่งซื้อจากบริษัทดังกล่าว
นอก จากนี้ในที่ประชุมนานาชาติยังมีสายการบินบางแห่งพยายามมานำเสนอเรื่องการ รณรงค์ลดโลกร้อนกันอย่างขนานใหญ่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว การเดินทางโดยเครื่องบินมีส่วนเพิ่มคาร์บอนไดออกไซด์เพียง 2% เท่านั้น ซึ่งต่ำที่สุดเมื่อเทียบกับการเดินทางด้วยวิธีอื่น อย่างไรก็ตามสายการบินหลายแห่งก็ต้องพยายามรณรงค์เรื่องเหล่านี้เพื่อการ เสริมภาพลักษณ์
การสร้างวัฒนธรรมองค์กร
เราต้องพยายามสร้าง วัฒนธรรม CSR ในองค์กร โดยก่อนอื่นผู้บริหารหมายเลขหนึ่งต้อง "เอาด้วย" เพราะ "ถ้าหัวไม่กระดก หางก็ไม่กระดิก" นั่นเอง ผู้รู้นานาชาติบอกว่า วิสาหกิจที่มี CSR ต้องเริ่มต้นที่ผู้นำก่อน การทำ CSR นั้นเราต้องทำอย่างเป็นธรรมชาติ โดยการใช้สอยทรัพยากรที่มีอยู่ในวิสาหกิจ ในเชิงกลยุทธ์ CSR ที่ดีเริ่มในภาคส่วนงานที่เราดำเนินการ เช่น หากเป็นการผลิตสินค้าอุปโภคบริโภค ความคุ้มราคาย่อมเป็นประเด็นรณรงค์ CSR อันดับแรกๆ แต่ถ้าเป็นกิจการบริการคุณภาพย่อมเป็นประเด็นหลัก เป็นต้น
ใน วิสาหกิจหนึ่งๆ พนักงานควรได้รับการศึกษาและได้รับการกระตุ้นให้เข้าร่วมกิจกรรม CSR อย่างต่อเนื่องและมีแผนการที่แน่ชัด เพื่อให้การเคลื่อนไหวด้าน CSR นี้มีนัยสำคัญในการสร้างความยั่งยืนให้กับวิสาหกิจเอง และโดยนัยนี้จึงมีการเสนอให้ดำเนินการตามขั้นตอนคือ
1.การกำหนดมาตรฐานจรรยาบรรณพนักงานและนักวิชาชีพภายในวิสาหกิจ
2.มีการฝึกอบรมความรู้แก่พนักงานอย่างต่อเนื่อง
3.มีการสื่อสารภายในวิสาหกิจอย่างสม่ำเสมอ
4.มีระบบรายงานผลที่ทันการ เช่น ระบบ online หรือ intranet ภายใน
5. มีการควบคุมให้ปฏิบัติตามแผน CSR โดยเคร่งครัดที่มุ่งเน้นประโยชน์ของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียโดยไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งผู้ถือหุ้น ลูกจ้าง ลูกค้า ชุมชน และสังคมโดยรวม
6.มีระบบการให้รางวัลแก่พนักงานที่ช่วยส่งเสริมวัฒนธรรม CSR เป็นต้น
องค์การ รถไฟฟ้าสิงคโปร์สรุปว่า การทำ CSR นั้นทำให้พนักงานมีความรับผิดชอบต่อลูกค้ามากขึ้น และเพิ่มความรู้สึกเป็นเจ้าของวิสาหกิจ และการนี้ย่อมเป็นผลดีต่อวิสาหกิจเอง ทำให้ภาพลักษณ์ดูดีขึ้น ช่วยให้ดึงดูดคนดีๆ มาร่วมงานมากขึ้น และเป็นการลดความเสี่ยงทางธุรกิจด้วย
สร้างผลเชิงบวก
นอก จากพนักงานในวิสาหกิจแล้ว ผู้ให้บริการวัตถุดิบหรือสินค้า (suppliers) ก็เป็นอีกส่วนหนึ่งที่สามารถให้การศึกษาและการรณรงค์เรื่อง CSR อีกด้วย วิสาหกิจขนาดใหญ่จะจัดให้มีการอบรม-สัมมนากับ suppliers เพื่อให้พวกเขามีความตื่นตัวด้าน CSR และนำ CSR ไปปฏิบัติในวิสาหกิจของตนอย่างเคร่งครัด รวมทั้งมีการประเมินผลอีกด้วย การนี้จะทำให้ CSR ขยายตัวมากขึ้น
การให้ความรู้แก่ชุมชนโดยรอบและ สังคมโดยรวมก็มีความสำคัญ วิสาหกิจที่ดีไม่ใช่เพียงไป "ซื้อเสียง" เอาใจชุมชนด้วยการแจกหรือการทำดีด้วยเท่านั้น แต่ต้องให้ความรู้แก่ชุมชนด้วยว่า วิสาหกิจที่มี CSR นั้นมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อชุมชน พนักงาน ผู้ถือหุ้น คู่ค้า ลูกค้า ฯลฯ ตามกฎหมายและตามมาตรฐานจรรยาบรรณทางธุรกิจและทางวิชาชีพอย่างไร เพื่อว่าชุมชนและสังคมจะได้ร่วมตรวจสอบและสร้างความน่าเชื่อถืออย่างแท้จริง ให้กับวิสาหกิจเหล่านั้น
จำเป็นต้องมีการสื่อสารที่ดี
การสื่อสารที่ดีเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง เพราะ
1. ถ้าเราต้องการให้ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียของวิสาหกิจเราเข้าใจและกระตุ้นให้นำ CSR ไปสู่ภาคปฏิบัติ เราก็ต้องมีสื่อที่มีประสิทธิผลและต่อเนื่อง
2. ถ้าเราต้องการให้สังคมได้รับรู้ว่าเรามี CSR อย่างไร เป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มแก่องค์กรของเราได้อย่างไร เราก็ต้องมีการ นำเสนอผ่านสื่อที่มีประสิทธิผลเช่นกัน ไม่เช่นนั้นก็เป็นการลงทุนไปโดยไม่ได้ เก็บเกี่ยวเท่าที่ควร
รายงาน CSR ที่ดีต้องชี้ให้เห็นชัดเจนว่าได้ดำเนินการ CSR อย่างเป็นรูปธรรมอย่างไร วัดผลได้อย่างไร มีตัวเลขออกมาอย่างชัดเจน ตามมาตรฐานรายงาน CSR ของ CERES-ACCA North American รายงานจะให้น้ำหนักด้านความสมบูรณ์ 40% ความน่าเชื่อถือ 35% และการสื่อสารที่ชัดเจน 25% การรายงานที่ชัดเจน โปร่งใส และเป็นรูปธรรม จึงมีความจำเป็นสำหรับวิสาหกิจที่มี CSR
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr04230352&day=2009-03-23§ionid=0221
CSRI หนุนธุรกิจจัด "CSR Day"
CSRI หนุนธุรกิจจัด "CSR Day" เปิดพื้นที่ "พนักงาน" ร่วมรับผิดชอบ
กลาง สัปดาห์ที่ผ่านมา สถาบันธุรกิจเพื่อสังคม ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย สถาบันไทยพัฒน์ มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และพันธมิตร ร่วมกันเปิดตัวโครงการ CSR Day เพื่อรณรงค์ให้องค์กรธุรกิจได้จัดกิจกรรมวัน ซีเอสอาร์ หรือ CSR Day ขึ้นในสถานประกอบการ
โดยมีวัตถุประสงค์หลักๆ ในการยกระดับความรู้ความเข้าใจ CSR ที่ถูกต้องให้กับพนักงานในองค์กรและเป็นการ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างพนักงานในองค์กรผ่านกิจกรรมการอบรมและเวทีกิจกรรม เชิงปฏิบัติการที่ทีมงานของสถาบันไทยพัฒน์จะเป็นแกนหลักเข้าไปให้การอบรม สำหรับสถานประกอบการที่สนใจ ซึ่งตั้งเป้าหมายไว้ในเบื้องต้นว่าจะมีบริษัท จดทะเบียนและสถานประกอบการที่สนใจเข้าร่วมกว่า 50 องค์กร
ดร. พิพัฒน์ ยอดพฤติการ ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ กล่าวถึงเหตุผลของการดำเนินโครงการนี้ว่า "องค์กรธุรกิจที่กำลังประสบปัญหาในการขับเคลื่อนงาน CSR โดยส่วนใหญ่ไม่ได้มีสาเหตุมาจากการขาดทรัพยากรหรือขาดความรู้ในเรื่อง CSR แต่เกิดจากการขาดช่องทางหรือพื้นที่สำหรับให้พนักงานได้เข้ามามีส่วนร่วม ข้อค้นพบในหลายกรณีชี้ให้เห็นว่า แม้องค์กรธุรกิจหนึ่งๆ จะได้ดำเนินกิจกรรม CSR สู่ภายนอกจนได้รับรางวัลต่างๆ นานา แต่กลับพบว่าพนักงานในองค์กรมิได้มีความรู้สึกภาคภูมิใจหรือมีส่วนในความ สำเร็จร่วมกับองค์กรนั้นๆ ด้วย ซึ่งโครงการ CSR Day จะเข้ามามีส่วนช่วยในการสร้างช่องทางหรือพื้นที่ดังกล่าวให้กับพนักงาน เพื่อความมีประสิทธิภาพและการบรรลุเป้าหมายในการดำเนินงานด้าน CSR ของแต่ละองค์กรมากยิ่งขึ้น เพราะเราไม่สามารถทำ CSR ให้สำเร็จได้โดยฝากไว้กับคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่ต้องมีพนักงานทุกระดับเข้าร่วม"
โดยในการดำเนินการจะมีหัวใจหลัก อยู่ 3 ประการ คือ 1.มุ่งเน้นกลุ่มเป้าหมายที่พนักงาน 2.การเข้าไปทำกิจกรรมในสถานประกอบการ และ 3.การทำให้ทุกวันเป็น วัน CSR
" เราอาจจะคุ้นกับการจัดกิจกรรมวันต่างๆ ที่ต้องออกไปข้างนอก แต่สำหรับ CSR Day เราเน้นการเข้าไปทำกิจกรรมในสถานประกอบการ เพราะเราต้องการให้เห็นว่า CSR นั้นอยู่ในกระบวนการและ อยู่ในทุกวันทำงานของธุรกิจ (CSR in process) และไม่ได้แต่เฉพาะวันที่เราจัดกิจกรรมเพียงวันเดียว แต่เราจะเปลี่ยนทุกๆ วันทำงานของทุกๆ คนให้เป็นวัน CSR" ดร.พิพัฒน์กล่าว
ขณะที่ ภัทรียา เบญจพลชัย กรรมการ และผู้จัดการ ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในฐานะที่ปรึกษาสถาบันธุรกิจเพื่อสังคม (Corporate Social Responsibility Institute : CSRI) กล่าวว่า
"โครงการ CSR Day จะปรับมุมมองใหม่ในการดำเนินงาน CSR ว่าไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องเงินเสมอไป แต่ด้วยหลักการที่ปลูกฝังให้ทุกคนในองค์กรมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อสังคมได้ ทุกๆ วัน โดยการปฏิบัติหน้าที่ของตนเองด้วยความรับผิดชอบ ทั้งต่อตนเอง ต่อลูกค้า ต่อองค์กร รวมถึงต่อชุมชนและสังคมภายนอก สิ่งเหล่านี้จะช่วยสร้างความผูกพันระหว่างพนักงานภายในองค์กรและก่อให้เกิด เป็นวัฒนธรรมองค์กรที่เข้มแข็ง และเป็นปัจจัยสำคัญให้องค์กรได้รับการยอมรับและเติบโตต่อไปได้อย่างยั่งยืน" นางภัทรียากล่าว
โครงการยังมี "พี่เลี้ยง" ซึ่งเป็นองค์กรธุรกิจจาก 2 องค์กร ได้แก่ บมจ.โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น (ดีแทค) และ บมจ.บางจากปิโตรเลียม ที่มีประสบการณ์และประสบความสำเร็จจากการดำเนินการด้านความรับผิดชอบต่อ สังคมขององค์กร (CSR) จะส่งพนักงานมาเป็นอาสาสมัครในการถ่ายทอดประสบการณ์ยังองค์กรต่างๆ
สำหรับ รูปแบบของกิจกรรมในโครงการ CSR Day จะใช้เวลาครึ่งวัน (3 ชั่วโมง) ในการบรรยายหัวข้อ CSR ที่เหมาะสมกับสถานประกอบการ จัดให้มีกิจกรรมการเรียนรู้ร่วมกันระหว่างพนักงาน การระดมความคิดกิจกรรม CSR ที่สร้างสรรค์ และการร่วมค้นหา CSR agent เพื่อขับเคลื่อนงาน CSR ขององค์กร โดยเนื้อหาที่ ถ่ายทอดระหว่างการดำเนินกิจกรรม ประกอบด้วยความรู้ CSR เบื้องต้นที่ถูกต้อง ทิศทางและพัฒนาการ CSR ในปัจจุบัน CSR เชิงกลยุทธ์ และ CSR เชิงสร้างสรรค์ CSR แบบไหนที่เหมาะสมกับองค์กร และสำคัญที่สุดคือการมีส่วนร่วมของพนักงาน รวมทั้งหัวข้อพิเศษที่จะกำหนดขึ้นเพื่อให้สอดคล้องร่วมกับองค์กรนั้นๆ
สนใจ เข้าร่วมโครงการ สามารถติดต่อสำรองวันจัดกิจกรรม CSR Day ได้ที่สถาบันธุรกิจเพื่อสังคม โทร. 0-2229-2394 (จำนวนจำกัด) โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.csrday.com หรือสอบถามสถาบันไทยพัฒน์ โทร.0-2930-5227 หรือ
info@thaipat.org
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr03230352&day=2009-03-23§ionid=0221
 |
โดยมีวัตถุประสงค์หลักๆ ในการยกระดับความรู้ความเข้าใจ CSR ที่ถูกต้องให้กับพนักงานในองค์กรและเป็นการ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างพนักงานในองค์กรผ่านกิจกรรมการอบรมและเวทีกิจกรรม เชิงปฏิบัติการที่ทีมงานของสถาบันไทยพัฒน์จะเป็นแกนหลักเข้าไปให้การอบรม สำหรับสถานประกอบการที่สนใจ ซึ่งตั้งเป้าหมายไว้ในเบื้องต้นว่าจะมีบริษัท จดทะเบียนและสถานประกอบการที่สนใจเข้าร่วมกว่า 50 องค์กร
ดร. พิพัฒน์ ยอดพฤติการ ผู้อำนวยการสถาบันไทยพัฒน์ กล่าวถึงเหตุผลของการดำเนินโครงการนี้ว่า "องค์กรธุรกิจที่กำลังประสบปัญหาในการขับเคลื่อนงาน CSR โดยส่วนใหญ่ไม่ได้มีสาเหตุมาจากการขาดทรัพยากรหรือขาดความรู้ในเรื่อง CSR แต่เกิดจากการขาดช่องทางหรือพื้นที่สำหรับให้พนักงานได้เข้ามามีส่วนร่วม ข้อค้นพบในหลายกรณีชี้ให้เห็นว่า แม้องค์กรธุรกิจหนึ่งๆ จะได้ดำเนินกิจกรรม CSR สู่ภายนอกจนได้รับรางวัลต่างๆ นานา แต่กลับพบว่าพนักงานในองค์กรมิได้มีความรู้สึกภาคภูมิใจหรือมีส่วนในความ สำเร็จร่วมกับองค์กรนั้นๆ ด้วย ซึ่งโครงการ CSR Day จะเข้ามามีส่วนช่วยในการสร้างช่องทางหรือพื้นที่ดังกล่าวให้กับพนักงาน เพื่อความมีประสิทธิภาพและการบรรลุเป้าหมายในการดำเนินงานด้าน CSR ของแต่ละองค์กรมากยิ่งขึ้น เพราะเราไม่สามารถทำ CSR ให้สำเร็จได้โดยฝากไว้กับคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่ต้องมีพนักงานทุกระดับเข้าร่วม"
โดยในการดำเนินการจะมีหัวใจหลัก อยู่ 3 ประการ คือ 1.มุ่งเน้นกลุ่มเป้าหมายที่พนักงาน 2.การเข้าไปทำกิจกรรมในสถานประกอบการ และ 3.การทำให้ทุกวันเป็น วัน CSR
" เราอาจจะคุ้นกับการจัดกิจกรรมวันต่างๆ ที่ต้องออกไปข้างนอก แต่สำหรับ CSR Day เราเน้นการเข้าไปทำกิจกรรมในสถานประกอบการ เพราะเราต้องการให้เห็นว่า CSR นั้นอยู่ในกระบวนการและ อยู่ในทุกวันทำงานของธุรกิจ (CSR in process) และไม่ได้แต่เฉพาะวันที่เราจัดกิจกรรมเพียงวันเดียว แต่เราจะเปลี่ยนทุกๆ วันทำงานของทุกๆ คนให้เป็นวัน CSR" ดร.พิพัฒน์กล่าว
ขณะที่ ภัทรียา เบญจพลชัย กรรมการ และผู้จัดการ ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ในฐานะที่ปรึกษาสถาบันธุรกิจเพื่อสังคม (Corporate Social Responsibility Institute : CSRI) กล่าวว่า
"โครงการ CSR Day จะปรับมุมมองใหม่ในการดำเนินงาน CSR ว่าไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องเงินเสมอไป แต่ด้วยหลักการที่ปลูกฝังให้ทุกคนในองค์กรมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อสังคมได้ ทุกๆ วัน โดยการปฏิบัติหน้าที่ของตนเองด้วยความรับผิดชอบ ทั้งต่อตนเอง ต่อลูกค้า ต่อองค์กร รวมถึงต่อชุมชนและสังคมภายนอก สิ่งเหล่านี้จะช่วยสร้างความผูกพันระหว่างพนักงานภายในองค์กรและก่อให้เกิด เป็นวัฒนธรรมองค์กรที่เข้มแข็ง และเป็นปัจจัยสำคัญให้องค์กรได้รับการยอมรับและเติบโตต่อไปได้อย่างยั่งยืน" นางภัทรียากล่าว
โครงการยังมี "พี่เลี้ยง" ซึ่งเป็นองค์กรธุรกิจจาก 2 องค์กร ได้แก่ บมจ.โทเทิ่ล แอ็คเซ็ส คอมมูนิเคชั่น (ดีแทค) และ บมจ.บางจากปิโตรเลียม ที่มีประสบการณ์และประสบความสำเร็จจากการดำเนินการด้านความรับผิดชอบต่อ สังคมขององค์กร (CSR) จะส่งพนักงานมาเป็นอาสาสมัครในการถ่ายทอดประสบการณ์ยังองค์กรต่างๆ
สำหรับ รูปแบบของกิจกรรมในโครงการ CSR Day จะใช้เวลาครึ่งวัน (3 ชั่วโมง) ในการบรรยายหัวข้อ CSR ที่เหมาะสมกับสถานประกอบการ จัดให้มีกิจกรรมการเรียนรู้ร่วมกันระหว่างพนักงาน การระดมความคิดกิจกรรม CSR ที่สร้างสรรค์ และการร่วมค้นหา CSR agent เพื่อขับเคลื่อนงาน CSR ขององค์กร โดยเนื้อหาที่ ถ่ายทอดระหว่างการดำเนินกิจกรรม ประกอบด้วยความรู้ CSR เบื้องต้นที่ถูกต้อง ทิศทางและพัฒนาการ CSR ในปัจจุบัน CSR เชิงกลยุทธ์ และ CSR เชิงสร้างสรรค์ CSR แบบไหนที่เหมาะสมกับองค์กร และสำคัญที่สุดคือการมีส่วนร่วมของพนักงาน รวมทั้งหัวข้อพิเศษที่จะกำหนดขึ้นเพื่อให้สอดคล้องร่วมกับองค์กรนั้นๆ
สนใจ เข้าร่วมโครงการ สามารถติดต่อสำรองวันจัดกิจกรรม CSR Day ได้ที่สถาบันธุรกิจเพื่อสังคม โทร. 0-2229-2394 (จำนวนจำกัด) โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.csrday.com หรือสอบถามสถาบันไทยพัฒน์ โทร.0-2930-5227 หรือ
info@thaipat.org
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr03230352&day=2009-03-23§ionid=0221
CSR มาตรฐานที่ล้านแปด
โดย อนันตชัย ยูรประถม
Q : ตอนนี้มีมาตรฐาน CSR ใหม่ๆ เต็มไปหมด ธุรกิจควรจะทำอย่างไรดี
ยิ่ง ใกล้เวลาที่ ISO 26000 จะมา หลายๆ องค์กรก็พากันแตกตื่นกันเป็นแถว ตอนนี้ใครๆ ก็เลยเป็นโรค ISO-phobia กันเป็นแถวๆ ตามมาด้วยข้อสงสัยว่าจะรับมืออย่างไรดี กับแนวทางและมาตรฐานต่างๆ ที่กำลังจะทะลักทลายเข้ามา ทั้ง ISO 26000 เอย GRI เอย ยังจะมี UN Global Compact อีก...ไหนจะ OECD Guideline สำหรับ MNE แถมพนักงานก็เริ่มออกอาการล้าๆ บางองค์กรถึงกับบอกว่า ถ้าต้องทำ ISO 26000 อีกตัว รวมกันก็จะล้านแล้วครับพี่น้อง...เอาไงล่ะทีนี้
ผมว่าเราคง ต้องมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับมาตรฐานต่างๆ ที่กำลังกระหน่ำ เข้ามาหาเราในขณะนี้ เพราะถ้าว่ากันคร่าวๆ แล้วไม่ต่ำกว่า 300 มาตรฐาน นะครับ ที่เกี่ยวข้องกับ CSR และ SD ถ้าองค์กรทำตัวเป็นนักล่ามาตรฐานก็คงไม่ต้องทำอะไรกันแล้วครับ ปีละมาตรฐาน คิดเอาเองแล้วกัน คำแนะนำที่ให้ไว้ก็คือ อันดับแรก ควรทำความเข้าใจกับแนวปฏิบัติและมาตรฐานต่างๆ ก่อนว่าเป็นอย่างไร อันไหนที่เกี่ยวข้องกับเรา เช่น เกี่ยวข้องกับประเภทธุรกิจของเรา เหมือนที่ SCG เลือกแนวปฏิบัติ CSI หรือ Cement Sustainability Initiative จาก WBCSD เป็นหนึ่งในหลายๆ แนวทาง ไม่ต้องบอกก็รู้นะครับ เพราะอะไร ก็เขามีธุรกิจซีเมนต์อยู่ด้วย หรือเกี่ยวข้องในฐานะที่ชุดมาตรฐานเหล่านี้มีแนวปฏิบัติที่สอดคล้องกับเรา โดยปกติเวลาที่องค์กรรับมาตรฐานต่างๆ ความสนใจจะพุ่งไปที่ประเด็นมุ่งเน้น
เช่น ถ้าของ ISO 26000 ก็ว่ากันที่ core subjects ทั้ง 7 ถ้า UN GC ก็ว่ากันที่ 4 หมวด 10 indicators กันอย่างเดียว เรียกว่าทำตามกันเป็นข้อๆ ไม่ใช่ไม่ดีครับ แต่ชุดมาตรฐานเหล่านี้มีอะไรมากกว่าที่เราเห็นมากครับ โห...ถ้าเขามีแค่ประเด็นต่างๆ เท่านั้น ก็คงไม่ต้องว่ากันเป็นปีๆ มั้ง วันนี้คิด พรุ่งนี้ก็ออกกันแล้วหละครับ คำแนะนำที่ให้ไปก็คือ ควรศึกษา
ถึง รายละเอียดอื่นๆ ด้วย เพราะชุดมาตรฐานเหล่านี้สามารถเป็นทั้งแนวทางและเครื่องมือให้องค์กรสำหรับ การปฏิบัติด้าน CSR ได้เป็นอย่างดี อย่าง 26000 นี่มีทั้งความหมายของประเด็นต่างๆ แนวปฏิบัติต่างๆ เรียกว่าครบชุดเลยทีเดียวครับ อันนี้คือประโยชน์ที่สำคัญของชุดมาตรฐาน อย่าไปมองแค่อะไรที่เป็นข้อๆ เท่านั้น
ประเด็นที่ 2 ที่ฝากไว้ก็คือ การปรับตัวขององค์กร จริงๆ แล้วถ้าเราทำความเข้าใจกับชุดมาตรฐานอย่างจริงจัง ไม่ใช่เอาแค่เป็นข้อๆ มาเท่านั้น เราก็จะพบวิธีการที่ดีอยู่แล้ว แต่ทีนี้บางองค์กรที่มาคุยกันบอกว่า อาจจะต้องใช้มากกว่า 1 มาตรฐาน สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ แม้ว่าแนวทางของมาตรฐานของแต่ละชุดจะมีความสอดคล้องกัน แต่ก็ยังคงมีประเด็นมุ่งเน้นที่แตกต่างกัน เพราะชุดมาตรฐานโดยทั่วไปเราสามารถแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ ได้คือ ถ้าเอาที่เนื้อหาก็จะเป็นพวกที่มุ่งเน้น performance หรือผล โดยตั้งเป้าหมายให้องค์กรบรรลุถึงเป้าหมายทางเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อม แต่ไม่สนวิธีการที่องค์กรจะใช้ กับอีกพวกที่มุ่งเน้นกระบวนการ หรือ process อันนี้จะมีขั้นตอนให้เดินตาม เรียกว่ามุ่งเน้นให้องค์กรปรับแนวทางการปฏิบัติแล้วเชื่อว่าผลก็จะตามมาเอง อย่างไรก็ตามปัญหาก็คือ เวลาต้องรับเอาชุดเหล่านี้เข้ามา พนักงานเหนื่อยครับ ประมาณอันเก่ายังไม่ทันเสร็จ อันใหม่มาอีกแล้ว เมื่อเป็นอย่างนี้ก็เลยแนะนำให้องค์กรหาเครื่องมือหรือแนวปฏิบัติที่เป็น กลาง สอดคล้องกับกลยุทธ์องค์กรและเปิดรับได้ทุกมาตรฐาน เรียกว่าเป็นตัวแปลงอยู่ตรงกลาง ทีนี้พอมาตรฐานมาก็จับใส่ตัวแปลง อันไหนใหม่ก็เพิ่ม อันไหนซ้ำก็พัฒนาให้ดีขึ้น ทีนี้องค์กรก็ไม่รู้สึกว่าต้องรับอะไรใหม่อยู่เรื่อยนอกจากครั้งแรก แต่เป็นการปรับปรุงประจำปีครับ...ทีนี้ก็เลยเนียนไปเลย เรียกว่าให้ได้มาตรฐาน แถมยังได้ใจพนักงานไปด้วย
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr02230352&day=2009-03-23§ionid=0221
CSR-DIW เวอร์ชั่น 2 "เข้ม" รับโค้งสุดท้าย ISO26000
 |
จึงไม่แปลกที่เมื่อโครงการนี้ประกาศ เปิดโครงการอีกครั้งในปีที่ 2 ซึ่งได้มีการพัฒนามาตรฐาน CSR-DIW เวอร์ชั่นใหม่ ตามประกาศของกรมโรงงานอุตสาหกรรม เรื่องมาตรฐานความรับผิดชอบของผู้ประกอบการอุตสาหกรรมต่อสังคม พ.ศ.2552 ที่พัฒนามาจากร่าง ISO26000 ฉบับล่าสุด (Commitee Draft) เมื่อเร็วๆ นี้ ที่โรงแรมเรดิสัน พระราม 9 จึงมีผู้ประกอบการโรงงานอุตสาหกรรมเข้าร่วมทะลักทลายกว่า 350 คน
เพียง แต่ในปีนี้ โอกาสของผู้ที่เข้าร่วมโครงการจะสูงกว่าปีที่ผ่านมา โดยมีการ ตั้งเป้าหมายผู้เข้าร่วมโครงการสำหรับปี 2552 ไว้ถึง 80 ราย จากปี 2551 ที่มี ผู้เข้าร่วมโครงการได้รับการฝึกอบรม และผ่านการตรวจประเมินตามเกณท์มาตรฐาน 28 โรงงาน และเช่นเดียวกันในปีนี้จะแตกต่างจากปีที่ผ่านมา โดยมีการกำหนดสัดส่วนของโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ไว้ที่ 60% และผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) อีก 40%
"ประชาชาติ ธุรกิจ" มีโอกาสพูดคุยกับ "รัชดา สิงคาลวณิช" อธิบดีกรมโรงงานอุตสาหกรรม ถึงทิศทางในเรื่องนี้ เขากล่าวว่า "ในปีนี้เรามีงบประมาณเพิ่มขึ้นมาเป็น 20 ล้านบาท จากปีแรกที่เราใช้งบประมาณเพียง 3 ล้านบาท ซึ่งกว่ามาตรฐาน ISO26000 จะประกาศใช้ เราสามารถมีโรงงานที่เตรียมพร้อมรับได้ถึง 100 กว่าโรงงาน อย่างไรก็ตามในปีนี้เราจะให้ความสำคัญกับเอสเอ็มอีมากขึ้น เพราะเราต้องการทำให้เห็นว่า ไม่ว่าจะธุรกิจขนาดใดก็สามารถทำ CSR ตามมาตรฐานได้"
"เวลาเราเข้าไป เราจะพยายามทำความเข้าใจ อบรมพื้นฐานเรื่อง CSR และให้เขาเข้าใจมาตรฐานและหลักเกณท์ก่อน จากนั้นให้เขาทำตามเกณฑ์และเราจะเข้าไปตรวจสอบ (audit) คล้ายๆ กับระบบคุณภาพทั่วๆ ไป เพียงแต่อันนี้เป็นเรื่องของความสมัครใจ บางประเด็นอาจจะมีในเกณฑ์ แต่ถ้าในธุรกิจเขาไม่เกี่ยวข้องเลย เช่น บางแห่งไม่มีแรงงานเลย มีแต่ออโตเมติกหมด เราก็จะพิจารณาธรรมชาติของแต่ละอุตสาหกรรมด้วย"
"เวลาเราเข้าไปดู ทุกคนก็อยากผ่านเกณฑ์ แต่เราก็ต้องไปดูให้เห็นจริง เราก็ได้เห็นตัวอย่างที่หลากหลายมาก อย่างในประเด็นชุมชน มีโรงกลั่นน้ำมันแห่งหนึ่งมีวิศวกร นักวิทยาศาสตร์จำนวนมาก วันเสาร์ อาทิตย์ คนพวกนี้ก็ออกไปสอนหนังสือให้เด็ก อันนี้ไม่ได้ใช้เงิน แต่ก็เป็น CSR เหมือนกันไม่ใช่แจกของอย่างเดียว"
"การที่มีตัวอย่างแบบนี้ตอน นี้ในกลุ่ม ผู้เข้าร่วมโครงการเราจึงพยายามพัฒนาเป็นเครือข่าย เพราะเรารู้ว่ากรมโรงงานทำคนเดียวไม่ได้ เราเป็นคนจุดประกายขึ้นมาแล้ว แต่ธุรกิจเองก็ต้องช่วยกันเป็นเหมือนเพื่อนช่วยเพื่อน พี่ช่วยน้อง"
อย่าง ไรก็ตาม ปีนี้เขายอมรับว่า มาตรฐานจะเข้มข้นขึ้น โดยหัวใจหลักของมาตรฐาน CSR-DIW เวอร์ชั่นใหม่นี้ มุ่งไปที่การพัฒนาความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างเป็นระบบทั้งองค์กร โดยยึดหลักการใน 7 เรื่อง ได้แก่ 1.หลักความรับผิดชอบที่ตรวจสอบได้ 2.หลักความโปร่งใส3.หลักการปฏิบัติอย่างมีจริยธรรม 4.การยอมรับผลประโยชน์ของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ไม่ว่าจะเป็นพนักงาน ชุมชน ลูกค้าผู้ถือหุ้น คู่ค้า ผู้ออกกฎระเบียบ ฯลฯ ซึ่งจะต้องพิจารณาถึงผลกระทบในการดำเนินงานขององค์กร 5.หลักการเคารพต่อนิติธรรม คือการดำเนินกิจกรรมอยู่ภายใต้กรอบของกฎหมาย หรือมากกว่า 6.หลักการเคารพต่อแนวปฏิบัติสากล และ 7.หลักการเคารพต่อสิทธิมนุษยชน อาทิ การเป็นพลเมือง การศึกษา การได้รับการครองชีพที่ดี ไม่เลือกปฏิบัติกับผู้ที่มีความแตกต่างทางศาสนา เชื้อชาติ สีผิว
"ถ้าดูตามมาตรฐานนี้ เราจะเห็นว่า CSR เป็นอะไรที่มากกว่าการเอาของไปมอบ การเอาผ้าห่มไปให้ ฉะนั้นเราอยากให้มอง CSR ในมุมกว้างกว่านั้น เพราะจะว่าไป มาตรฐาน ISO26000 ก็เป็นระบบคุณภาพที่บูรณาการรอบตัวในทุกมิติ และในทิศทางของการพัฒนาอุตสาหกรรมเรามองว่า CSR เป็นทางออกที่ดีที่สุดในการพัฒนาธุรกิจอย่างยั่งยืน และไม่ว่าโรงงานขนาดเล็กหรือขนาดใหญ่ก็ทำได้"
"และยังช่วยลดภาระของ รัฐที่จะต้องคอยไปตามจับ โดยในแต่ละปี มีโรงงานที่ถูกร้องเรียนกว่า 1000 ราย กรมโรงงานก็เหมือนจราจร คนฝ่าฝืนก็จับ ก็วิ่งตามกันอยู่อย่างนั้น ก็ไม่หมด ดังนั้นเราถึงพยายามส่งเสริมเรื่อง CSR เพราะความ รับผิดชอบต้องอยู่ในจิตสำนึกคน ต้องฝังอยู่ในเจ้าของโรงงาน"
"CSR ยังเป?นมิติหลักของโลกไม่ใช่มิติระดับพื้นที่ โรงงานก็ต้องต่อสู้ในเรื่องลดภาวะโลกร้อน ต้องมีกิจกรรมในการดำเนินการปรับปรุงโรงงาน ต้องมีอยู่ในนโยบาย เพราะทันทีที่ ISO26000 ประกาศในปี 2553 ยังไง CSR ก็จะเป็นมาตรการกีดกันทางการค้าแน่นอน และมีแนวโน้มสูงที่สหภาพยุโรปจะประกาศทันทีว่าบริษัทที่จะค้าขายกับเขาต้อง มีมาตรฐานนี้ เพราะฉะนั้น CSR ถึงมีความจำเป็น และในที่สุดเราก็ต้องยอมรับความจริงว่าเป็นวิวัฒนาการของโลก"
และเป็นอนาคตที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง !!
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr01230352&day=2009-03-23§ionid=0221
วันอาทิตย์ที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
เหลือให้ ไม่ใช่เหลือขอ
โดย สุวรรณา (อรรถพันธ์) สมใจวงษ์ TukCSR@gmail.com
สมัย เด็กๆ จำได้ว่าคุณย่าจะคอยเตือนเสมอว่า อย่ากินทิ้ง กินขว้าง อาหารในจานเรามี เท่าไหร่ เราควรทานให้หมดอย่าให้เหลือ สงสารคนที่ไม่มี ตอนนั้นคิดเล่นๆ และหลายครั้งยัง (กล้า) เถียงคุณย่าอีกว่า ถ้าทานไม่หมด แล้วคนที่ไม่มีจะอิ่มได้ยังไง ไม่ว่าจะเผลอเถียงจริงๆ หรือเล่นๆ กี่ครั้ง ก็โดนหยิกจริงๆ ทุกครั้งเลย
แต่ทีพอมีงานเลี้ยงที่บ้านทีไร ไม่ใช่ แค่คุณย่าที่บอกว่าให้จัดอาหารให้พร้อมเตรียมเผื่อไว้เยอะๆ เลย แต่เป็นผู้ใหญ่แทบทุกคน เพื่อว่าแขกทุกคนที่มาจะต้องอร่อยและอิ่มก่อนที่จะกลับบ้านไป ตอนที่มีแขกอยู่เต็มบ้านก็รู้สึกดีที่เราสามารถเชิญชวนให้แขกทุกๆ คนทานเข้าไป ทานเข้าไป และทานเข้าไป แม้จะทานเข้าไปมากขนาดไหน แต่เมื่องานเลี้ยงจบลง อาหารก็มักจะยังมีเหลือเฟือ แบ่งใครต่อใครก็แล้วมันก็ยังเยอะเหลือเกิน ทีนี้อารมณ์เสียดายเริ่มเกิดขึ้น สองจิตสองใจแล้ว ทีนี้ว่าคราวหน้าเตรียมไว้น้อยกว่านี้หน่อยดีไหม อีกใจก็คิดว่า แต่ถ้ามันไม่พอให้แขกทานล่ะทำยังไง ไม่ตัดสินใจสักที ความลังเลจึงกลายเป็นเหลือตลอดแทบทุกงาน
นี่ขนาดแค่ระดับครอบครัวใน บ้านหลังเล็กๆ แล้วอาหาร ขนมตามร้านต่างๆ โดยเฉพาะที่ต้องทำออกมาเตรียมไว้หน้าร้าน เพื่อให้ลูกค้าเลือกซื้อล่ะ ไม่อยากจะคิด น่าจะต้องเหลือมากกว่านี้แน่ๆ พอเหลือแล้วทำอย่างไรกันต่อ ทิ้งเลยหรือ
และในวันหนึ่งดิฉันก็ได้รู้จักกับร้านขนมปังแห่งหนึ่ง คือ Panera Bread ก่อตั้งสาขาแรกในเซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา มีแนวคิดแก้ปัญหาคาใจเรื่องของเหลือๆ นี้ด้วยซีเอสอาร์ที่ทำได้จริงทุกๆ วัน นั่นคือมีการริเริ่มโครงการบริจาคขนมปังของร้านเมื่อถึงเวลาร้านปิดในทุกๆ คืน ถึงแม้ขนมปังที่ขายไม่หมดอาจไม่อร่อยมากเท่าตอนที่อบใหม่ๆ จากเตา แต่มันก็จะถูกบรรจุหีบห่ออย่างดีและส่งไปประทังความหิวโหยให้แก่ผู้ยากไร้ใน มูลนิธิและศูนย์ ช่วยเหลือผู้หิวโหยต่างๆ ที่ตั้งอยู่ในชุมชนใกล้กับร้าน
ใน ปี 2550 ร้านขนมปังภายใต้แบรนด์นี้ได้บริจาคขนมปังและขนมต่างๆ รวมทั้งหมดให้กับมูลนิธิต่างๆ เป็นมูลค่ากว่า 1,400 ล้านบาท ช่วยคนหิวโหยภายในประเทศได้มากมาย ร้านนี้ไม่ใช่แค่แบ่งปันของเหลือจากการขายเท่านั้น แต่ยังมีการเชิญชวนให้ลูกค้าของร้านบริจาคเงินเพื่อช่วยเหลือชุมชนผ่านกล่อง บริจาคในร้าน และในบางครั้งทางเจ้าของแฟรนไชส์ Panera Bread และเจ้าของร้านสาขาจะสมทบเงินบริจาคบางส่วนอีกด้วย เงินบริจาคนี้ถูกนำไปจัดซื้อของที่จำเป็นสำหรับผู้ด้อยโอกาสในชุมชน และช่วยเหลือชุมชนในด้านต่างๆ ที่ยังขาดแคลน
ทางร้านยังช่วยระดมทุน ให้กับมูลนิธิต่างๆ ผ่านการขายบัตรของขวัญของร้านด้วยราคาลดพิเศษเป็นการเฉพาะให้กับมูลนิธิ จากนั้นให้มูลนิธินำบัตรของขวัญนั้นไปขายต่อที่ราคาเต็ม เงินกำไรส่วนต่างก็เข้าเป็นรายได้ของมูลนิธิไปเลย
ความคิดนี้นอก จากได้ช่วยมูลนิธิแล้วยังช่วยเพิ่มยอดขายของร้านได้อีกด้วย นอกจากนั้นยังมีการบริจาคขนมปังจากร้านเพื่อสนับสนุนงานต่างๆ เพื่อช่วยเหลือชุมชนอย่างต่อเนื่อง
กิจกรรมดีๆ อย่างนี้ที่ผนวกเข้าไปกับการดำเนินธุรกิจในแต่ละวัน ไม่เพียงแต่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นในสังคม โดยที่เริ่มจากเราเอง แต่ยังสามารถช่วยสร้างจุดยืนที่โดดเด่นให้กับองค์กรได้ ว่านี่แหละองค์กรฉัน ร้านขนมปังใจดี
คราวหน้าหากจะจัดงาน ลองพิจารณาดูดีไหมคะว่า แถวๆ นั้นมีใครท้องยังหิวหรือยังขาดในสิ่งที่เรามีเหลือเฟือพอจะให้คนที่ขาดโอกาส กว่าเราได้บ้าง เริ่มจากที่ตัวเราเองก่อนแล้วค่อยขยายไปยังองค์กรของเราก็ได้ค่ะ คราวนี้ไม่ต้องคิดมากเท่าเดิมก็ได้ ทานไม่หมดก็รู้แล้วว่าจะแบ่งให้คนที่ไม่มีอย่างไร ถ้าอย่างนี้ คุณย่าคะ คราวนี้คงไม่ว่าลงมาจากสวรรค์ว่าเถียงผู้ใหญ่นะคะ ก็นี่มันเป็นความจริงที่ทำได้จริงๆ
นี่นา
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr06160352&day=2009-03-16§ionid=0221
คุยอะไรกันในเวที CSR ระดับโลก (1)
โดย ดร.โสภณ พรโชคชัย
ตั้งแต่ ปลายปี 2551 ถึงต้นปี 2552 มีเวที CSR ระดับโลกหลายรายการ ทั้งที่ในประเทศไทย อินเดีย และที่สิงคโปร์อีก 2 ครั้ง ผมได้รับเชิญเข้าร่วมทั้งหมด แต่มีโอกาสไปช่วยงานเป็นวิทยากรเพียง 2 ครั้ง เพราะถ้าขืนรับหมดสงสัยไม่ต้องทำมาหากินพอดี ! ผมปฏิบัติ CSR ในบริษัทของผม แต่ไม่ได้ทำอาชีพ CSR นะครับ
ทาง "ประชาชาติธุรกิจ" บอกให้ผมช่วยเขียนบทความมาคุยสรุปให้ฟังหน่อยว่า ในระดับโลกนั้นเขาพูดถึง CSR กันในแง่มุมใดบ้าง ผมจึงรับสนองนโยบายด้วยบทความนี้
การตีความ CSR
เรา มาเริ่มต้นที่เรื่องหลักการก่อนว่าเขาตีความ CSR อย่างไร อาจกล่าวได้ว่าเป็นที่ยอมรับกันทั่วโลกว่า ลำพังการแจก การเป็น อาสาสมัคร การให้ ไม่ใช่สาระหลักของ CSR แต่เป็นในรูปแบบคุณหญิงคุณนาย ยุคใหม่ ความจริงแล้วถึงแม้การให้เป็นองค์ประกอบหนึ่งของ CSR แต่ต้องประกอบด้วยการทำตามกฎหมายโดยเคร่งครัด และการปฏิบัติตามมาตรฐานและจรรยาบรรณทางธุรกิจและทางวิชาชีพ เพื่อการคุ้มครองผู้ถือหุ้น ผู้บริโภค คู่ค้า ชุมชนและสังคม โดยรวม
องค์กร Transparency International-Malaysia เสนอให้ยึดหลัก UN Global Compact 10 ข้อ 4 ด้าน คือ ด้านการเคารพหลักสิทธิมนุษยชน ด้านการปฏิบัติที่เหมาะสมต่อแรงงาน ด้านสิ่งแวดล้อม และด้านการต่อต้านการทุจริตและประพฤติมิชอบ การเอาแต่ทำดีด้านสิ่งแวดล้อมเพียงด้านเดียวจึงไม่อาจถือได้ว่ามี CSR อย่างแท้จริง และอาจกลายเป็นบิดเบือน ทำดีเอาหน้าก็ได้
CSR กับมูลค่าทางธุรกิจ
CSR เริ่มกลายเป็นสิ่งที่สังคมตระหนักมากขึ้น ถือเป็นพลังของผู้บริโภคที่เริ่มกดดันให้วิสาหกิจต่างๆ ต้องมี CSR ที่จับต้องได้ ไม่ใช่แบบ "ลูบหน้าปะจมูก" วิสาหกิจต้องมีความโปร่งใสในการดำเนินงาน มีการสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา มีความรับผิดชอบ CSR จึงถือเป็นภาระอันศักดิ์สิทธิ์ที่วิสาหกิจต้องมี ต้องทำ เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่สมัครใจทำ เพราะแบบเป็น "ทิป" หรือแค่ "คืนกำไร" ให้ลูกค้า วิสาหกิจที่มี CSR จึงมีมูลค่าสูงกว่าวิสาหกิจที่ "ตีหัวเข้าบ้าน"
วารสาร Marketing Journal ฉบับเดือนพฤษภาคม 2550 กล่าวว่า ครึ่งหนึ่งของคนทำงานปฏิเสธที่จะทำงานกับบริษัทที่เขาไม่เชื่อถือ และราว 3 ใน 4 ของคนทำงานที่สุ่มตัวอย่างถามดูพบว่า พวกเขาอยากทำงานกับบริษัทที่มีชื่อเสียงด้านจรรยาบรรณหรือคุณธรรมมากกว่าจะ พิจารณาในแง่รายได้ ดังนั้นวิสาหกิจที่มี CSR จึงมีมูลค่าทางธุรกิจที่แน่นอน
ในเชิงธุรกิจบริษัทที่มีชื่อเสียงอาจ ใช้เงินถึง 10% ของรายได้ต่อปีเพื่อการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ลูกค้ายอมรับและเชื่อถือใน คุณภาพ และนี่ก็คือ CSR ที่แท้ ในทางตรงกันข้ามมีธนาคารขนาดใหญ่ของสกอตแลนด์ต้องเข้ารับการฟื้นฟูจนกลาย สถานะเป็นธนาคารของรัฐไปเมื่อต้นปีมานี้เอง แม้ก่อนหน้านี้ธนาคารดังกล่าวจะป่าวประกาศว่า ตนเอง "เจ๋ง" อย่างนั้นอย่างนี้ มุ่งอำนวยสินเชื่อให้กับวิสาหกิจที่ ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม นี่แสดงให้เห็นว่าการ "ลูบหน้าปะจมูก" ทำดีโดยอ้างว่ามี CSR นั้นช่วยอะไรไม่ได้เลยหากขาดความรับผิดชอบต่อ ผู้ถือหุ้นเท่าที่ควร
ผู้ชอบชูธง CSR
ในมาเลเซียกลุ่ม YTL ซึ่งมีบริษัทในเครือทำโรงไฟฟ้าถ่านหิน ก็โหมโฆษณาว่าตนมี CSR และยังได้รับมาตรฐาน ISO 14000 และมาตรฐาน green rating นอกจากนี้โรงงานปูนซีเมนต์ของกลุ่มนี้ได้รับมาตรฐาน ISO 14000 และมาตรฐาน 4 ดาวจากสมาคมปูนซีเมนต์โลก ส่วน Quezon Power (Philippines) ซึ่งก็เป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินเช่นกัน ก็ "คุย" ว่าตนมีกิจกรรม CSR ต่างๆ นานา
จะ สังเกตได้ว่าบริษัทที่ดำเนินธุรกิจ หมิ่นเหม่ต่อการทำลายสิ่งแวดล้อมมักต้องทำ CSR แบบบริจาค การให้ การช่วยเหลือชุมชนและสังคมอย่างออกหน้าออกตา นอกจากนี้ยังต้องพยายาม "ญาติดี" กับองค์กรพัฒนาเอกชน หรือ NGO รวมทั้งสื่อสารมวลชนต่างๆ เพราะหากดำเนินการผิดพลาดไปก็อาจได้รับการผ่อนหนักเป็นเบาได้บ้าง
แต่ ก็น่าสังเกตว่า โรงไฟฟ้าถ่านหินนั้นคงมีมาตรฐานการรักษาสิ่งแวดล้อมที่น่าเชื่อถือได้พอ สมควร เพราะประเทศเพื่อนบ้านของเราทั้งมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และอื่นๆ ต่างก็มีโรงไฟฟ้าเช่นนี้ และก็ไม่มีข่าวว่ามีปัญหาอะไร แต่สำหรับในไทยการต่อต้านของ NGO และชาวบ้านส่วนหนึ่งช่างแรงมากจนรัฐบาลและผู้เกี่ยวข้องไม่สามารถทำอะไรได้ นี่อาจเป็นจุดอ่อนประการหนึ่งของการพัฒนาประเทศในอนาคตก็ได้
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr05160352&day=2009-03-16§ionid=0221
ตั้งแต่ ปลายปี 2551 ถึงต้นปี 2552 มีเวที CSR ระดับโลกหลายรายการ ทั้งที่ในประเทศไทย อินเดีย และที่สิงคโปร์อีก 2 ครั้ง ผมได้รับเชิญเข้าร่วมทั้งหมด แต่มีโอกาสไปช่วยงานเป็นวิทยากรเพียง 2 ครั้ง เพราะถ้าขืนรับหมดสงสัยไม่ต้องทำมาหากินพอดี ! ผมปฏิบัติ CSR ในบริษัทของผม แต่ไม่ได้ทำอาชีพ CSR นะครับ
ทาง "ประชาชาติธุรกิจ" บอกให้ผมช่วยเขียนบทความมาคุยสรุปให้ฟังหน่อยว่า ในระดับโลกนั้นเขาพูดถึง CSR กันในแง่มุมใดบ้าง ผมจึงรับสนองนโยบายด้วยบทความนี้
การตีความ CSR
เรา มาเริ่มต้นที่เรื่องหลักการก่อนว่าเขาตีความ CSR อย่างไร อาจกล่าวได้ว่าเป็นที่ยอมรับกันทั่วโลกว่า ลำพังการแจก การเป็น อาสาสมัคร การให้ ไม่ใช่สาระหลักของ CSR แต่เป็นในรูปแบบคุณหญิงคุณนาย ยุคใหม่ ความจริงแล้วถึงแม้การให้เป็นองค์ประกอบหนึ่งของ CSR แต่ต้องประกอบด้วยการทำตามกฎหมายโดยเคร่งครัด และการปฏิบัติตามมาตรฐานและจรรยาบรรณทางธุรกิจและทางวิชาชีพ เพื่อการคุ้มครองผู้ถือหุ้น ผู้บริโภค คู่ค้า ชุมชนและสังคม โดยรวม
องค์กร Transparency International-Malaysia เสนอให้ยึดหลัก UN Global Compact 10 ข้อ 4 ด้าน คือ ด้านการเคารพหลักสิทธิมนุษยชน ด้านการปฏิบัติที่เหมาะสมต่อแรงงาน ด้านสิ่งแวดล้อม และด้านการต่อต้านการทุจริตและประพฤติมิชอบ การเอาแต่ทำดีด้านสิ่งแวดล้อมเพียงด้านเดียวจึงไม่อาจถือได้ว่ามี CSR อย่างแท้จริง และอาจกลายเป็นบิดเบือน ทำดีเอาหน้าก็ได้
CSR กับมูลค่าทางธุรกิจ
CSR เริ่มกลายเป็นสิ่งที่สังคมตระหนักมากขึ้น ถือเป็นพลังของผู้บริโภคที่เริ่มกดดันให้วิสาหกิจต่างๆ ต้องมี CSR ที่จับต้องได้ ไม่ใช่แบบ "ลูบหน้าปะจมูก" วิสาหกิจต้องมีความโปร่งใสในการดำเนินงาน มีการสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา มีความรับผิดชอบ CSR จึงถือเป็นภาระอันศักดิ์สิทธิ์ที่วิสาหกิจต้องมี ต้องทำ เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่สมัครใจทำ เพราะแบบเป็น "ทิป" หรือแค่ "คืนกำไร" ให้ลูกค้า วิสาหกิจที่มี CSR จึงมีมูลค่าสูงกว่าวิสาหกิจที่ "ตีหัวเข้าบ้าน"
วารสาร Marketing Journal ฉบับเดือนพฤษภาคม 2550 กล่าวว่า ครึ่งหนึ่งของคนทำงานปฏิเสธที่จะทำงานกับบริษัทที่เขาไม่เชื่อถือ และราว 3 ใน 4 ของคนทำงานที่สุ่มตัวอย่างถามดูพบว่า พวกเขาอยากทำงานกับบริษัทที่มีชื่อเสียงด้านจรรยาบรรณหรือคุณธรรมมากกว่าจะ พิจารณาในแง่รายได้ ดังนั้นวิสาหกิจที่มี CSR จึงมีมูลค่าทางธุรกิจที่แน่นอน
ในเชิงธุรกิจบริษัทที่มีชื่อเสียงอาจ ใช้เงินถึง 10% ของรายได้ต่อปีเพื่อการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ลูกค้ายอมรับและเชื่อถือใน คุณภาพ และนี่ก็คือ CSR ที่แท้ ในทางตรงกันข้ามมีธนาคารขนาดใหญ่ของสกอตแลนด์ต้องเข้ารับการฟื้นฟูจนกลาย สถานะเป็นธนาคารของรัฐไปเมื่อต้นปีมานี้เอง แม้ก่อนหน้านี้ธนาคารดังกล่าวจะป่าวประกาศว่า ตนเอง "เจ๋ง" อย่างนั้นอย่างนี้ มุ่งอำนวยสินเชื่อให้กับวิสาหกิจที่ ไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม นี่แสดงให้เห็นว่าการ "ลูบหน้าปะจมูก" ทำดีโดยอ้างว่ามี CSR นั้นช่วยอะไรไม่ได้เลยหากขาดความรับผิดชอบต่อ ผู้ถือหุ้นเท่าที่ควร
ผู้ชอบชูธง CSR
ในมาเลเซียกลุ่ม YTL ซึ่งมีบริษัทในเครือทำโรงไฟฟ้าถ่านหิน ก็โหมโฆษณาว่าตนมี CSR และยังได้รับมาตรฐาน ISO 14000 และมาตรฐาน green rating นอกจากนี้โรงงานปูนซีเมนต์ของกลุ่มนี้ได้รับมาตรฐาน ISO 14000 และมาตรฐาน 4 ดาวจากสมาคมปูนซีเมนต์โลก ส่วน Quezon Power (Philippines) ซึ่งก็เป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินเช่นกัน ก็ "คุย" ว่าตนมีกิจกรรม CSR ต่างๆ นานา
จะ สังเกตได้ว่าบริษัทที่ดำเนินธุรกิจ หมิ่นเหม่ต่อการทำลายสิ่งแวดล้อมมักต้องทำ CSR แบบบริจาค การให้ การช่วยเหลือชุมชนและสังคมอย่างออกหน้าออกตา นอกจากนี้ยังต้องพยายาม "ญาติดี" กับองค์กรพัฒนาเอกชน หรือ NGO รวมทั้งสื่อสารมวลชนต่างๆ เพราะหากดำเนินการผิดพลาดไปก็อาจได้รับการผ่อนหนักเป็นเบาได้บ้าง
แต่ ก็น่าสังเกตว่า โรงไฟฟ้าถ่านหินนั้นคงมีมาตรฐานการรักษาสิ่งแวดล้อมที่น่าเชื่อถือได้พอ สมควร เพราะประเทศเพื่อนบ้านของเราทั้งมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และอื่นๆ ต่างก็มีโรงไฟฟ้าเช่นนี้ และก็ไม่มีข่าวว่ามีปัญหาอะไร แต่สำหรับในไทยการต่อต้านของ NGO และชาวบ้านส่วนหนึ่งช่างแรงมากจนรัฐบาลและผู้เกี่ยวข้องไม่สามารถทำอะไรได้ นี่อาจเป็นจุดอ่อนประการหนึ่งของการพัฒนาประเทศในอนาคตก็ได้
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr05160352&day=2009-03-16§ionid=0221
สมิติเวชสร้าง "ชุมชนแข็งแรง"
สมิติเวชสร้าง "ชุมชนแข็งแรง" เงิน + แรง = ความผูกพัน
แม้ แดดในช่วงย่างเข้าฤดูร้อนจะแรงเพียงใด เด็กๆ และผู้สูงอายุกว่า 300 คนของหมู่บ้านหนองพลวง อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา ก็ยังทยอยจูงมือกันมาเข้าร่วมตรวจสุขภาพในโครงการชุมชนแข็งแรงที่โรงพยาบาล สมิติเวช นำทีมแพทย์พยาบาลและเจ้าหน้าที่กว่า 30 คน จาก 2 สาขาทั้งสุขุมวิท ศรีนครินทร์ เพื่อตรวจรักษาสุขภาพพื้นฐานอย่างการวัดความดัน หาระดับน้ำตาลในเลือด ซึ่งเป็นภารกิจแรกในการเปิดตัวโครงการซีเอสอาร์ที่ชัดเจนยิ่งขึ้นของโรง พยาบาลสมิติเวช ในโอกาสที่ โรงพยาบาลครบรอบ 30 ปี โดยมีพันธมิตรมากฝีมืออย่าง สมาคมพัฒนาประชากรและชุมชน หรือ PDA เข้าร่วม
ซึ่ง ความน่าสนใจของ PDA นอกจากจะสามารถทำให้ชุมชนพึ่งตนเองได้อย่างยั่งยืนโดยใช้โมเดลที่ประสบความ สำเร็จในหลายพื้นที่แล้ว ปีที่แล้วยังได้รางวัลจากมูลนิธิบิลล์และเมลินดา เกตส์ จำนวน 1 ล้านเหรียญดอลลาร์
"เมื่อเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคมการ ทำ ซีเอสอาร์ของสมิติเวช และมองว่าต้องให้ทั้งเงินและแรงรวมถึงความรู้ความเชี่ยวชาญเพื่อให้สังคม ภาพรวมดีขึ้น หรือแม้กระทั่งการเลือกพันธมิตรที่มีความเชี่ยวชาญก็จะเกิดประโยชน์อย่าง ยั่งยืน" เรมอนด์ ฌอง กรรมการผู้จัดการ และประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท สมิติเวช จำกัด (มหาชน) กล่าว
สมิติเวชใช้ความเชี่ยวชาญทางด้าน สุขภาพทำตัวเป็นแหล่งข้อมูลความรู้ด้านสุขภาพที่จะช่วยสะสมความต้านทานให้ กับชาวบ้านรวมถึงการจัดอบรมอาสาสมัครหมู่บ้านให้มีความรู้ในการป้องกันโรค นอกจากนี้ชาวบ้านยังสามารถเข้าเว็บไซต์ของโรงพยาบาลสมิติเวชเพื่อแบ่งปัน ข้อมูลทางสุขภาพ หลังจากนั้นเมื่อชาวบ้านมีสุขภาพที่ดีก็จะเริ่มการอุปถัมภ์หมู่บ้านด้วย การมอบเงินทุนดำเนินการ 1 ล้านบาทในระยะเวลา 6 ปี โดยจัดระบบการจัดการเงินทุนและทรัพยากรเพื่อสร้างหมู่บ้านเข้มแข็งและสามารถ อยู่ได้ด้วยตนเอง
"คนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยสนใจเรื่องสุขภาพ จะให้ความสำคัญต่อเมื่อเกิดการเจ็บป่วยแล้วทำให้เสียงบประมาณของประเทศไปมาก เราจึงพยายามเปลี่ยนทัศนคติของคนในหมู่บ้านให้รู้จักการป้องกันเพื่อให้คนมี สุขภาพดี มีความสุข และอายุยืน เมื่อคนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นก็จะหันมาดูแลสิ่งแวดล้อมและสังคม"
ดูเหมือนว่าเงินทุนเพียง 1 ล้านบาทใน 6 ปี อาจน้อยสำหรับการสร้างชุมชนให้ แข็งแรง แต่สิ่งที่สำคัญกลับอยู่ที่การนำ ไปใช้
มี ชัย วีระไวทยะ นายกสมาคมพัฒนาประชากรและชุมชน หรือ PDA กล่าวว่า เงินที่มอบให้นั้นไม่ได้เป็นการให้เปล่าแต่เป็นการแลก เป็นการให้ชาวบ้านปลูกต้นไม้และดูแลต่อจนรอด การเงินมากไม่ได้สำคัญเพราะทั่วโลกพิสูจน์มาแล้วว่าโครงการที่มอบแต่เงิน หรือสิ่งของแบบฟรีๆ ไม่เคยประสบความสำเร็จเพราะจะไม่เกิดความยั่งยืนและทำร้ายชุมชนเมื่อรัฐบาล ไม่สามารถช่วยเหลือคนทุกคนได้ จึงต้องเกิดความร่วมมือกัน ไม่ว่าจะจากเอ็นจีโอ ชุมชน และแม้กระทั่งภาคธุรกิจที่เป็นแรงสำคัญที่จะช่วยสนับสนุนให้สังคมดีขึ้น
สิ่ง ที่ได้กลับมาแม้ชาวบ้านอาจไม่ได้รู้จักโรงพยาบาลสมิติเวชดีขึ้นมากกว่ามี ความรู้สึกดีต่อแพทย์และพยาบาล แต่ผลที่เห็นชัดคือ แพทย์และพยาบาลมีโอกาสทำงานเพื่อสังคมมากขึ้น จะส่งผลดีกับบรรยากาศในการทำงานรวมไปถึงความรู้สึกที่ดีของ ผู้เข้ามาใช้บริการของโรงพยาบาล
"แพทย์เป็นอาชีพที่ได้รับผลตอบแทน สูง ทำอย่างไรให้ไม่คิดว่าทำงานแล้วจะได้เงินอย่างเดียว การออกมาทำงานเพื่อสังคมร่วมกันระหว่างแพทย์ พยาบาล และ เจ้าหน้าที่ จะทำให้รู้สึกว่าการสละเวลาและความรู้ให้กับสังคมจะได้ผลตอบแทนเป็นความสุข ใจมีค่ามากกว่า ที่สำคัญการทำ ซีเอสอาร์จะผูกใจลูกค้าว่าเงินที่จ่ายมามีคุณค่าเพราะส่วนหนึ่งจะกลับคืนสู่ สังคม"
นอกจากนี้ สมิติเวชยังมีการทำซีเอสอาร์ในด้านอื่นๆ อย่าง green hospital เปลี่ยนถุงยาเป็นกระดาษรีไซเคิล หรือการนำน้ำมันที่ใช้แล้วจากครัวของโรงพยาบาลบริจาคให้กับสถานีตำรวจทอง หล่อเพื่อไปใช้ทำน้ำมันไบโอดีเซล และดำเนินการอย่างประหยัด คำนึงถึงสิ่งแวดล้อมโดยนำกระดาษไปรีไซเคิลในโครงการ Sherd to Shere ของเอสซีจีเปเปอร์ Society รวมถึงการทำงานด้านสังคมผ่านมูลนิธิต่างๆ เช่น นำเด็กกำพร้าจากบ้านทานตะวันมาทำกิจกรรมที่โรงพยาบาลสมิติเวช หรือให้ทุนสนับสนุนอาชีพเยาวชนแก่มูลนิธิพระดาบสและบริจาคเลือดให้กับสภา กาชาดทุก 3 เดือน
"การทำซีเอสอาร์เป็นการผูกใจให้คนเป็นอันหนึ่งอัน เดียวกัน และมีความสุขกับการทำงาน เพราะอยากให้การทำงานที่สมิติเวชไม่ใช่แค่การทำงาน แต่เป็นการใช้ชีวิตอยู่และทำงานอย่างมีความสุข ซึ่งจะ ส่งผลต่อการทำงานที่ดี" เรมอนด์กล่าว
เพื่อทุกกิจกรรมจะตอบโจทย์กับการเป็นธุรกิจสุขภาพและโรงพยาบาลที่มีการพัฒนาอย่างยั่งยืน ควบคู่กับเทคโนโลยีทางการแพทย์และด้านสังคม
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr04160352&day=2009-03-16§ionid=0221
 |
ซึ่ง ความน่าสนใจของ PDA นอกจากจะสามารถทำให้ชุมชนพึ่งตนเองได้อย่างยั่งยืนโดยใช้โมเดลที่ประสบความ สำเร็จในหลายพื้นที่แล้ว ปีที่แล้วยังได้รางวัลจากมูลนิธิบิลล์และเมลินดา เกตส์ จำนวน 1 ล้านเหรียญดอลลาร์
"เมื่อเราเป็นส่วนหนึ่งของสังคมการ ทำ ซีเอสอาร์ของสมิติเวช และมองว่าต้องให้ทั้งเงินและแรงรวมถึงความรู้ความเชี่ยวชาญเพื่อให้สังคม ภาพรวมดีขึ้น หรือแม้กระทั่งการเลือกพันธมิตรที่มีความเชี่ยวชาญก็จะเกิดประโยชน์อย่าง ยั่งยืน" เรมอนด์ ฌอง กรรมการผู้จัดการ และประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท สมิติเวช จำกัด (มหาชน) กล่าว
สมิติเวชใช้ความเชี่ยวชาญทางด้าน สุขภาพทำตัวเป็นแหล่งข้อมูลความรู้ด้านสุขภาพที่จะช่วยสะสมความต้านทานให้ กับชาวบ้านรวมถึงการจัดอบรมอาสาสมัครหมู่บ้านให้มีความรู้ในการป้องกันโรค นอกจากนี้ชาวบ้านยังสามารถเข้าเว็บไซต์ของโรงพยาบาลสมิติเวชเพื่อแบ่งปัน ข้อมูลทางสุขภาพ หลังจากนั้นเมื่อชาวบ้านมีสุขภาพที่ดีก็จะเริ่มการอุปถัมภ์หมู่บ้านด้วย การมอบเงินทุนดำเนินการ 1 ล้านบาทในระยะเวลา 6 ปี โดยจัดระบบการจัดการเงินทุนและทรัพยากรเพื่อสร้างหมู่บ้านเข้มแข็งและสามารถ อยู่ได้ด้วยตนเอง
"คนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยสนใจเรื่องสุขภาพ จะให้ความสำคัญต่อเมื่อเกิดการเจ็บป่วยแล้วทำให้เสียงบประมาณของประเทศไปมาก เราจึงพยายามเปลี่ยนทัศนคติของคนในหมู่บ้านให้รู้จักการป้องกันเพื่อให้คนมี สุขภาพดี มีความสุข และอายุยืน เมื่อคนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นก็จะหันมาดูแลสิ่งแวดล้อมและสังคม"
ดูเหมือนว่าเงินทุนเพียง 1 ล้านบาทใน 6 ปี อาจน้อยสำหรับการสร้างชุมชนให้ แข็งแรง แต่สิ่งที่สำคัญกลับอยู่ที่การนำ ไปใช้
มี ชัย วีระไวทยะ นายกสมาคมพัฒนาประชากรและชุมชน หรือ PDA กล่าวว่า เงินที่มอบให้นั้นไม่ได้เป็นการให้เปล่าแต่เป็นการแลก เป็นการให้ชาวบ้านปลูกต้นไม้และดูแลต่อจนรอด การเงินมากไม่ได้สำคัญเพราะทั่วโลกพิสูจน์มาแล้วว่าโครงการที่มอบแต่เงิน หรือสิ่งของแบบฟรีๆ ไม่เคยประสบความสำเร็จเพราะจะไม่เกิดความยั่งยืนและทำร้ายชุมชนเมื่อรัฐบาล ไม่สามารถช่วยเหลือคนทุกคนได้ จึงต้องเกิดความร่วมมือกัน ไม่ว่าจะจากเอ็นจีโอ ชุมชน และแม้กระทั่งภาคธุรกิจที่เป็นแรงสำคัญที่จะช่วยสนับสนุนให้สังคมดีขึ้น
สิ่ง ที่ได้กลับมาแม้ชาวบ้านอาจไม่ได้รู้จักโรงพยาบาลสมิติเวชดีขึ้นมากกว่ามี ความรู้สึกดีต่อแพทย์และพยาบาล แต่ผลที่เห็นชัดคือ แพทย์และพยาบาลมีโอกาสทำงานเพื่อสังคมมากขึ้น จะส่งผลดีกับบรรยากาศในการทำงานรวมไปถึงความรู้สึกที่ดีของ ผู้เข้ามาใช้บริการของโรงพยาบาล
"แพทย์เป็นอาชีพที่ได้รับผลตอบแทน สูง ทำอย่างไรให้ไม่คิดว่าทำงานแล้วจะได้เงินอย่างเดียว การออกมาทำงานเพื่อสังคมร่วมกันระหว่างแพทย์ พยาบาล และ เจ้าหน้าที่ จะทำให้รู้สึกว่าการสละเวลาและความรู้ให้กับสังคมจะได้ผลตอบแทนเป็นความสุข ใจมีค่ามากกว่า ที่สำคัญการทำ ซีเอสอาร์จะผูกใจลูกค้าว่าเงินที่จ่ายมามีคุณค่าเพราะส่วนหนึ่งจะกลับคืนสู่ สังคม"
นอกจากนี้ สมิติเวชยังมีการทำซีเอสอาร์ในด้านอื่นๆ อย่าง green hospital เปลี่ยนถุงยาเป็นกระดาษรีไซเคิล หรือการนำน้ำมันที่ใช้แล้วจากครัวของโรงพยาบาลบริจาคให้กับสถานีตำรวจทอง หล่อเพื่อไปใช้ทำน้ำมันไบโอดีเซล และดำเนินการอย่างประหยัด คำนึงถึงสิ่งแวดล้อมโดยนำกระดาษไปรีไซเคิลในโครงการ Sherd to Shere ของเอสซีจีเปเปอร์ Society รวมถึงการทำงานด้านสังคมผ่านมูลนิธิต่างๆ เช่น นำเด็กกำพร้าจากบ้านทานตะวันมาทำกิจกรรมที่โรงพยาบาลสมิติเวช หรือให้ทุนสนับสนุนอาชีพเยาวชนแก่มูลนิธิพระดาบสและบริจาคเลือดให้กับสภา กาชาดทุก 3 เดือน
"การทำซีเอสอาร์เป็นการผูกใจให้คนเป็นอันหนึ่งอัน เดียวกัน และมีความสุขกับการทำงาน เพราะอยากให้การทำงานที่สมิติเวชไม่ใช่แค่การทำงาน แต่เป็นการใช้ชีวิตอยู่และทำงานอย่างมีความสุข ซึ่งจะ ส่งผลต่อการทำงานที่ดี" เรมอนด์กล่าว
เพื่อทุกกิจกรรมจะตอบโจทย์กับการเป็นธุรกิจสุขภาพและโรงพยาบาลที่มีการพัฒนาอย่างยั่งยืน ควบคู่กับเทคโนโลยีทางการแพทย์และด้านสังคม
ที่มา ประชาชาติธุรกิจ วันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02csr04160352&day=2009-03-16§ionid=0221
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)